Ανασκόπηση 20ής αγωνιστικής (Τάλως Γαράζου – Λίβας 24-2-18)

Έχω μεγάλο Γκέρτι μες στην καρδιά…

 

Θα μας επιτρέψετε αγαπητές φίλες και αξιότιμοι φίλοι του Λίβα, παρά τις γραφικότητες και τους ύπνους των θεών που διαδραματίστηκαν στο Γαράζο, να ξεκινήσουμε αναπαράγοντας τη θεσπέσια ξενάγηση που προσέφερε αφιλοκερδώς με το γνωστό του χαμόγελο ο θείος του εορτάζοντος Γιαννιού, το αναποφάσιστο έμβολο με τζίβες, Χουλ Γκλίτερμαν.

Έτσι που λέτε, φτάνουμε στον εξωτικό ορεινό Μυλοπόταμο κι ενώ οι παίχτες ασχολούνταν με πιο ποδοσφαιρικά ζητήματα (σέλφιζ, αναπολήσεις των εποχών που έπαιζαν με τον Μαχλά, πείραγμα των παπουτσιών του Άλεξ) και οι οπαδοί με πιο εξoαγωνιστικά θέματα (αναζήτηση ρακής στα καφενεία), καταφθάνει ο Χουλ σιμά στη συντακτική ομάδα και ξεκινά να μας αραδιάζει τόνους γεωγραφικών και μυθολογικών γνώσεων.

Αγναντεύοντας πέρα από το γήπεδο, μπορεί κανείς να διακρίνει τα Ταλαία Όρη, μια σειρά με πυραμοειδείς βουνοκορφές που δεσπόζουν γύρω απ’ το Γαράζο Στέηντιουμ. Όλες με αιχμηρή κατάληξη εκτός από μία, να αυτήν εκεί, που ‘ναι επίπεδη. Έγνεψε γιομάτος γνώση ο Αβορίγινας για να επισημάνει πως, σύμφωνα με τον μύθο, η κορφή αυτή, επονομαζόμενη ‘Κουτσοτρούλη’, υπήρξε το αποτέλεσμα κάποιας άστοχης ρίψης του γίγαντα Τάλου. Εδώ κοτζάμ ρομπότ-φύλακας αστοχούσε, τι σκας ρε Κούρδε;

Νέα πρόσωπα κατέκλυσαν την ενδεκάδα της ομαδάρας μας, καθώς το βαρύ εξάμπαλο της προηγούμενης αγωνιστικής ανάγκασε το προπονητικό τιμ (πλας ότι έχουν κουτσαθεί όλα τα παλτά) να ανακατέψει την τράπουλα τόσο πολύ που ακόμα κι ο Λέω Γκουαρντιόλα βρέθηκε σε κάποια κοντινή λοφοκορφή να χαζεύει εκ του μακρόθεν τ’ ανδραγαθήματα των παιχταράδων μας. Ας δούμε ποιοι ήταν αυτοί:

Ωραίος και αγχωτικός ο άσσος στο μανίκι, το Χαλύβδινο Παραπέτασμα, η Λευκή Αράχνη, ο Γιασίν της αυτό-οργάνωσης, Νικόλαος Μύγας. Άξια τεκνά της οργής, το πιο die hard αμυντικό δίδυμο που έχει παρατάξει ποτέ ο Λίβας, οι δύο πύργοι της παλιάς πόλης, Τουφάκης και Άλεξ ‘Αντίριο Φέρντιναρντ’, βγαλμένοι από τα πιο σκοτεινά όνειρα του Vinnie Jones. Δεξί μπακ, ο Τίμιος Ναύτης κι αριστερά ο πιστός Γαύρος Ζέκα. Χώρος στην άμυνα δεν υπήρχε για τα δύο πρώην σέντερ μπαρ κι αφού λείπανε τουλάχιστον σαράντα εφτά αμυντικά χαφ, η Σιωπηλή Λαίλαπα της Ροζάβα κι ο Αναστατόλης πήραν προαγωγή για τον χώρο του κέντρου. Στο δεκάρι βρέθηκε ο σερβοκαρπενήσιος Ήλια Μέντζιβιτς και στα πλάγια ο Σουμπκομαντάντε του Παιδαγωγικού και ο άνθρωπος τυροκαυτερή, ο μέγας λάτρης των κεφαλιών, Αλεξάντερ Μανούσωφ. Στην κορφή της επίθεσης, το καμάρι του Προφεσσώρ, ο άνθρωπος που κάνει κοιλιακούς αποστηθίζοντας Holloway, Γκέρτι Μεστηνκαρδιά.

Και ξεκινάμε τόσο δυναμικά και λαρτζ το παιχνίδι που στο πεντάλεπτο υποπίπτουμε σε πενάλντι. Πού να ‘ξεραν οι κακόμοιροι Τάλοι πως στο τέρμα είχαμε στήσει οδοφράγματα απευθείας απ’ την Πετρούπολη; Στην αριστερή του γωνία (σιγά που θα την άφηνε ακάλυπτη) ο Νικολάκης διώχνει εντυπωσιακά, φωνάζοντας παράλληλα ‘No passaran’. Άκουσε ισπανικά ο Γκέρτι, συγκινήθηκε, έκανε ένα βρωμόσουτο πέντε λεπτά αργότερα και στα καλά καθούμενα ο Λίβας μπροστά στο σκορ. Καπνογόνα άναψαν στα Ταλαία όρη, ο πάγκος χόρευε ζωναράδικους, ο Σκόκο κοιτούσε τον αγώνα κάτω από μιάν ελιά. Περί του ημιώρου, φευ, οι πιστοί ακόλουθοι του Σιδερένιου Ρομπότ κατάφεραν σε μια γρήγορη αντεπίθεση να ισοφαρίσουν κι έτσι, ολ ίκουαλ, κατευθυνόμαστε στ’ αποδυτήρια.

Η Μαϊμού, όμως, δε θ’ άφηνε τα πράματα έτσι. Τράβηξε δύο τραπουλόχαρτα απ’ τον πάγκο και τα αμόλησε στο τερέν: τον μπαρουτοκαπνισμένο Δάσκαλο και τον πολεμοχαρή βυζαντινό  αυτοκράτορα Εμμανούηλ Ελένη τον Τρίτο. Η ομάδα έδεσε σα να ήταν αυγολέμονο και ξεκίνησε να κάμει φάσεις από παντού, κυρίως με πλαγιοκοπήσεις έπειτα από εκπαιδευτικές μπαλοθιές του Λιάκου Μεντζίβες, που αποσπάστηκε στα ζερβά, αλλά και με βομβαρδισμούς Κουρδικών λακτισμάτων. Τελικά την τεράστια ευκαιρία είχαν οι γηπεδούχοι, αλλά ο Όλιβερ ΚΚαν έδωσε τη λύση με διπλή απόκρουση. Από ‘κει και πέρα, Κομπλές και Άλεξ καθάρισαν αμυντικά.

Κι επιθετικά τι γίνεται; Βγαίνει ο Λιάκος απ’ αριστερά, συνεργάζεται με τον Holloway, κερδίζουν φάουλ κοντά στην πλάγια γραμμή μεταξύ κέντρου και μεγάλης περιοχής. Και το παίρνει πάνω του ο Ζουνίνιο της Σκύρου και κάνει ένα σουτ τηλεφώνημα και μας αφήνει όλους άφωνους.. 1-2 και τα λαϊκά τραγούδια δεν άργησαν να ξεκινήσουν στην κερκίδα με τον Κλέωπ να πρωτοστατεί.. «Έχω μεγάλο Γκέρτι μες στην καρδιά..»

Αλλά το σκορ δεν προσέφερε ακόμα την άνεση για χαβαλέ και ταρατατζούμ. Έτσι, άλλοι δύο άσσοι απ’ το μανίκι της Μαϊμούς στον αγωνιστικό χώρο: ο ξεναγός των Ταλαίων Ορέων και η αυτού Παστελότητα, το βαρύ πυροβολικό, ο επιθετικός με τα πολλά κιλά μπάλα, Ράπτωρ (όλε..) Πεινασμένος για ποδόσφαιρο έφαγε στο σπριντ δύο αμυντικούς και παρά το πρέσσινκ του Χουλ κατάφερε να χορτάσει την κερκίδα που πεινούσε και γι’ άλλα γκολ, τελειώνοντας το ματσάκι. Ο Λου κι ο Δάσκαλος δεν πανηγύρισαν ιδιαίτερα αυτό το γκολ, απορώντας αν αυτό που συνέβη ήταν πραγματικότητα ή μια πλάνη των θεών… Ο ίδιος ο Ράπτωρ, αφού ξύπνησαν οι θεοί ζήτησε αλλαγή, μη μπορώντας να συνειδητοποιήσει τι σπριντ έκανε στην επίμαχη φάση…

Κάπου εκεί, το ματσάκιον εκρίθη, με το τελικό 1-3 να αποτελεί το επιστέγασμα ενός πολύ όμορφου Σαββατιάτικου απογεύματος, το οποίο θα συνεχιζόταν στο πάρτι των πρώτων γενεθλίων του μελλοντικού στράηκερ της ομάδας, Γιάννη!

Υγ. αξίζει να αναφέρουμε την όμορφη συμπεριφορά τόσο εντός, όσο εκτός αγωνιστικού χώρου από πλευράς Τάλου, όπως επίσης ότι κατά τη διάρκεια του αγώνα πολλοί παίχτες της γηπεδούχου ομάδας χειροκρότησαν μαζί με τους δικούς μας τα αντιφασιστικά συνθήματα που τραγουδήσαμε. Καλώς να ανταμώσουμε και πάλι..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *