Ανασκόπηση 22ης αγωνιστικής (Λίβας – Λιβάδια 10-3-18)

Η απόλαυση να κερδίζεις τον πρωταθλητή..

Κι αν για διάφορους κοινωνικοπολιτικούς λόγους η αθλητικογραφική ομάδα του Λίβα σίγησε τώρα τελευταία – τι κουνάς το κεφάλι σου Βράνιες από την Καρδίτσα; – είμαστε έτοιμοι να αναφερθούμε στο μεγάλο ντέρμπι της περασμένης εβδομάδας κόντρα στην πρωτοπόρο κι επίδοξη πρωταθλήτρια ομάδα των Λιβαδιών. Πλέον τα feelings έχουν κατακάτσει, οι αναμνήσεις από το παιχνίδι έχουν ωριμάσει σαν παλαιωμένο κρασί… Καθίστε αναπαυτικά, προμηθευτείτε καφεδάκι ή κάποιου είδους απεριτίφ κι ας κυλήσουμε στις θύμησες της μεγαλύτερης βαθμολογικά νίκης – αν έχει καθόλου σημασία – του Λίβα.
Γιατί μπαίνοντας να παίξεις ένα πρωτάθλημα πάντα έχει γούστο να ρίχνεις και κλεφτές ματιές στον βαθμολογικό πίνακα. Ε, όταν έχεις να αντιμετωπίσεις μία ομάδα που σε 20 παιχνίδια έχει βάλει 90 γκολ και που σε όλο το πρωτάθλημα έχει εκτός από νίκες μόνο μία ισοπαλία και μία ήττα, εξιτάρεσαι. Το παιχνίδι μοιάζει πιο γλυκό και πεισμώνεις. Κι αν κερδίσεις στο τέλος, θα ‘χεις μια απολαυστική γεύση, πέρα από αποτελέσματα, βαθμολογίες, πέρα από αγωνιστικούς στόχους, φιλοδοξίες κι εγωισμούς. Ειδικά αν το ‘χεις κάνει με την αξία και το πάθος σου. Αυτό ακριβώς που έγινε…
Ήτανε Σάββατο, θαρρώ, μιας εβδομάδας που έγερνε προς το τέρμα της, έχοντας για το ποδοσφαιρικό τμήμα της αρμάδας μας επισφραγιστεί από κάτι καρμπονάρες στην προπόνηση της προηγουμένης. Το μεράκι, η προσήλωση και η συγκέντρωση για το μεγάλο ματς ήτανε έκδηλα. Ανάμεσα στην πληθώρα των παλτών μας, ο Λοσψή, ο Κούρδος και ο Αντίριο Φέρντιναρντ είχαν δηλώσει πως η νίκη είναι μονόδρομος. ‘Δε θ’ αφήσουμε κανέναν να σηκώσει κούπα μέσα στο καυτό Ατσιπόπουλο’ δήλωσε κλείνοντας το μάτι ο Μεντζίβες έχοντας τσεκάρει με τη σειρά του τα βαθμολογικά καθέκαστα.
Σιγά που θα τ’ αφήναν τα ραμολιμέντα μας. Τέτοια ενδεκάδα μπετόν αρμέ, τέτοιον συνδυασμό βοσκών και γραμματιζούμενων, τέτοιο ανθρωπολογικό κομψοτέχνημα καιρό είχανε να δούνε τα δύσμοιρα τα μάτια μας. Στα γκολπόστ, τώρα τελευταία παίζουν όλοι εκτός από τον Νικολάκη (απ’ όταν έπιασε το πέναλτι, για κάποιο λόγο ξημεροβραδιάζεται στον ΟΑΕΔ). Έτσι λοιπόν ενεργοποιήθηκε ο Σεσημασμένος της Παμβώτιδας, ο Ηχολήπτης Σαργκάνης, ο νονός της μικρής περιοχής, Τζώρτζ ‘The Glass’ Μιλίνκοβιτς. Μπροστά του, εγγυητικές σφραγίδες, οι Τζο και Άβερελ Ντάλτον, ή αλλιώς ο Θανάσης ο Φάρμερ και ο Άλεξ ο Καρμπονάρος. Στα δεξιά, ο Νίντζα της Λέρου, ο Αυτοκράτορας των Αχινιών, Εμμανουήλ ο Τρίτος και αριστερά, η λαίλαπα των ΕΠΑΛ, Γαύρος Ζέκα.
Στα αμυντικά χαφ δέσποζαν οι ψυχοσωματικοί ογκόλιθοι της Γάμπας από την Ροζάβα και του Τάνκερ από την Ικαριά. Στο δεκάρι ανέμιζε η φράντζα του Τζώρτζ Μπες, ενώ στα πλάγια ο βουκολικός κόλαφος και πρώτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου Παναής και τα αγέρωχα υψίπεδα του ιταλοκαρπενήσιου Μεντζιβίνι. Στην πόντα της επίθεσης, ο μεταμοντέρνος επιστήμονας, το πουλέν του προφεσσώρ και η νέμεσις του αρθρογράφου, Ντέρτι Ράμπο.
Κατάμεστο το Ατσιπόπουλο για ν’ αγναντέψει αυτά τα παλτά και το παιχνίδι ξεκινά! Σπίθες όρεξης στην κερκίδα υπάρχουνε και δεν αργεί να πιάσει πυρκαγιά. Συνθήματα, πλάκες, χαμόγελα, τυμπανοκρουσίες δίνουν ώθηση στο πειρατικό εντός γηπέδου. Αντίστοιχα, ο πάγκος βοηθά πνευματικά με οδηγίες και χειροκροτήματα. Φαίνεται πως θα είναι ένα υπέροχο απόγευμα, όλοι είμαστε δεμένοι, είμαστε ένα, ομάδα, κερκίδα, πάγκος…
Για να παλαντζάρουμε το κάρμα μας, παραχωρούμε φάουλ λίγο έξω απ’ την περιοχή που μας το ζωγραφίζει δεξιοτεχνικά ο μεσοεπιθετικός τους. 0-1, αλλά κλάην. Διότι το παστέλι αποτέλεσε απλά αφορμή για να σφίξει ακόμα περισσότερο η κερκίδα, να πεισμώσει η ομάδα και ο πάγκος. Αυτό το ενιαίο μέτωπο ομοψυχίας και πάθους δεν άργησε να καρποφορήσει όταν από μέτρια (ντάξει, για να πούμε την αλήθεια, μαγική ήταν αλλά να μην το πάρει και πάνω του) μπαλιά του Λου ο Χοτ Σταφ Ντέρτι έκανε για τρίτο σερί παιχνίδι το καθήκον του με ιδανικό πλασέ. Στα καπάκια έπειτα από κόρνερ και δύο εντυπωσιακές κεφαλιές της Καρμπονάρας και του Αχινιού, το τόπι κατέληξε στον Βοσκό μας, ο οποίος αν και είχε πλάτη στο τέρμα κατάφερε να ολοκληρώσει τσακ μπαμ την ανατροπή.
Από κει και πέρα ανέλαβαν οι τερματοφύλακές μας, με τον Μίλη, τον Φάρμερ και τον Λιάκο να σώζουν οτιδήποτε πάει προς τα μέσα. Με το 2-1 πάμε στ’ αποδυτήρια και δε φοβόμαστε τίποτα. Η κερκίδα παίρνει μιαν ανάσα και όλοι ετοιμάζονται για το δεύτερο ημιχρόνιο.
Που ξεκινά και προχωρά βρίσκοντάς μας οργανωμένους, συσπειρωμένους, να υπερασπιζόμαστε το προβάδισμα. Η κερκίδα δίνει ρεσιτάλ, ο Χουλ, ο Ραπτογκόλ, Θεμιστοκλής ρίχνονται στην αρένα, οι πρωτοπόροι πιέζουν… Αλλά τίποτα, Μιλάκος, ΜιΛιάκος και δοκάρι αποσοβούν κάθε κίνδυνο. Η ώρα περνά, ο ήλιος δύει, τίποτα δεν αλλάζει. Σύντομα όλες οι ψηφίδες του υπέροχου μωσαϊκού θα γίνουν ένα και στην πράξη: κερκίδα, ομάδα, πάγκος μία αγκαλιά να πανηγυρίζει τη μεγάλη νίκη…
Ένα πολύ όμορφο απόγευμα για να θυμόμαστε, να το ‘χουμε οδηγό για τη συνέχεια. Τα Λιβάδια κατά πάσα πιθανότητα θα την σηκώσουν σύντομα την κούπα κα μαγκιά τους. Του χρόνου λοιπόν δε θ’ ανταμωθούμε, όμως η αγωνιστική αρμάδα μας έδειξε πως οι ομάδες οι ‘από πάνω’ καλά θα κάνουν να μας υπολογίζουν. Λίβας είσαι και μπορείς να πραγματοποιήσεις τα πάντα…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *