Ανασκόπηση 24ης αγωνιστικής (Λίβας – Παναρκαδικός 24-3-18)

Livas is back in (Old) Town

Από τη δημιουργία των πρώτων ποδοσφαιρικών συλλόγων μέχρι σήμερα, η αγάπη και το πάθος των φίλων μιας ομάδας σχετίζεται άμεσα με το γήπεδο, την έδρα. Το σπίτι ή ο ‘ναός’ ενός σωματείου επικυρώνει την ύπαρξή του, ως κάτι το δομημένο και σταθερό. Μαζί με το εκάστοτε έμβλημα αποτελούν το σημείο αναφοράς, τον τόπο υπερηφάνειας και λατρείας, έναν χώρο από τον οποίο αναβλύζει μία αίσθηση ταυτότητας.
Ο Λίβας είναι ομάδα της Παλιάς Πόλης του Ρεθύμνου. Σχεδόν όλοι όσοι τον αγαπάμε, σε αυτά τα σοκάκια ζούμε, εργαζόμαστε, ανταμώνουμε. Στους τοίχους του λαβύρινθού της θα συναντάς συχνά γραμμένο το όνομα της ομάδας, θα δεις τις καλλιτεχνικά άρτιες αφίσες για τους αγώνες. Θ’ ακούσεις πιτσιρίκια να λένε συνθήματα και οπαδούς ή παίχτες να περπατάνε ή να πίνουν καφέ κάνοντας πολύωρες αγωνιστικές ή και όχι αναλύσεις.
Η επιστροφή μετά από έναν περίπου χρόνο στο γήπεδο της Σοχώρας αποτελεί πιθανότατα την πιο σημαντική και συγκινητική στιγμή για τη φετινή ποδοσφαιρική σεζόν του Λίβα. Ο γυρισμός στο σπίτι, στο σημείο αναφοράς μας, έπειτα από αυτούς τους μήνες της ζεστής φιλοξενίας στο Ατσιπόπουλο, είναι ο ιδανικός τρόπος να κλείσει η χρονιά.
Το βαθμολογικό ενδιαφέρον του παιχνιδιού με τον Παναρκαδικό βρέθηκε προφανώς σε πολύ δεύτερη μοίρα. Από το Σάββατο το πρωί, ένα όμορφο γιορτινό κλίμα επικρατούσε στην πλατεία Μικρασιατών (παρά τις προσπάθειες του Παναή να το αποτυπώσει, όλοι στέκονταν μπροστά από την κάμερά του) και στη Σοχώρα. Με τον καιρό, βέβαια, να ‘ναι κόντρα… Αρχικά ο δυνατός άνεμος και στη συνέχεια καταρρακτώδης βροχή, η οποία ξεκίνησε λίγο πριν ξεκινήσει η ενδεκάδα των κομμάντοζ μας να κάνει το ζέσταμα. Πάμε να δούμε ποιοι έβρεξαν τη φανέλα:
Απίστευτο κι όμως αληθινό, στο τέρμα επέστρεψε ο white spider, Νίκος Μυγάκης, αποφασισμένος να στήσει και πάλι οδοφράγματα. Ακριβώς μπροστινοί σύντροφοί του, το νέο κατεστημένο της αμύνης, ο Γάλλος Alex Carbonoir και ο Αναστατόλης Τάνκερ. Δεξιά στην άμυνα, στο τελευταίο του παιχνίδι για φέτος, ο Ταξιδιώτης του Παντός, ο Γινόμενος Πολλαπλάσιος, Ωραίος Ελένης, Εμμανουήλ ο Τρίτος και αριστερά, άλλος θεσμός στην άμυνα, ο Αντρίκος Ζέκα.
Στα αμυντικά χαφ επέστρεψε ο κουτσός εκπαιδευτικός γυρολόγος, παρέα με την γάμπα της Ροζάβα, συνθέτοντας τη γνωστή οντότητα ‘Λούσκαλος’ ή ‘Δασκαλού’ που φωλιάζει, σύμφωνα με έγκυρο κυπριακό μύθο, τα βράδια στο Χαλικούτι. Στο δεκάρι βρέθηκε η ποιότητα της Μπέσσυ Αργυράκη, ενώ στις φτερούγες έδωσαν το παρόν ο βουλγαροκαρπενήσιος Μεντζίβωφ και το γελαστό παιδί από την Αμνάτο. Σε θέση οφσάιντ έπαιξε ο Dirty Γκέρτι.
Μα δεν ήταν μόνο η ομάδα που έγινε λούτσα από τις ψυχεδελικές ορέξεις του καιρού. Πολύς κόσμος κατέκλισε εν μέσω κατακλυσμού τις κερκίδες, το τύμπανο και οι φωνές ζεστάναν την ατμόσφαιρα, όλα έτοιμα για σέντρα…
Όλα; Όχι ακριβώς, διότι ο Αβορίγινας κάπου είχε αφήσει τη φανέλα με το τιμημένο 8 κι έτσι ξαφνικά ένα ολόκληρο γήπεδο έψαχνε να την βρει.. κλασικά ευτράπελα μέσα από τα οποία χτίζουμε χαρακτήρα και μέταλλο ομάδας.
Το πρώτο ημίχρονο κύλησε με ό,τι πιο αξιοσημείωτο να είναι οι κυκλοθυμίες του καιρού, κάτι ουράνια τόξα να αλληλοδιαδέχονται μπόρες και δειλινά. Οι Παναρκαδικοί έβαζαν κι αυτοί την μπάλα κάτω, φάνηκε πως είναι δουλεμένη ομάδα, εμείς λίγο άτσαλα, αλλά τις κάναμε τις φάσεις μας. Δύο κεφαλιές στο πρώτο δοκάρι του Ψηλού και του Τζωρτζ Μπες, ένα φοβερό πλασέ του τελευταίου που απέκρουσε εντυπωσιακά ο τέρμας τους. 0-0, ημιχρόνιο και βλέπουμε. Η κερκίδα περνούσε όμορφα, συνθήματα και τυμπανοκρουσίες δονούσαν την παλιά πόλη.
Κι ενώ τα επίλεκτα παλτά μας πέρασαν περισσότερη ώρα της ανάπαυλας στις κερκίδες παρά στ’ αποδυτήρια ξεδιψώντας με εμμ.. ηλεκτρολύτες, ο Πεπ της Παμβώτιδας με τον Γιώργο Μαϊμού αποφάσισαν να στείλουν για επανάληψη στον Holloway τον Ιντζάγκι της Σκύρου και να περάσουν αντ’ αυτού τον Γιαννιτσιώτη Τέο Ρεμπέτ. Η αρμάδα μας μπήκε πιο δυνατά κι ευτύχησε να προηγηθεί με όμορφη αντεπίθεση, με τον Leo M(p)essi να ταλαιπωρεί τον αντίπαλο τερματοφύλακα και να πλασάρει ίσα-ίσα από πάνω του. Χαμός στην κερκίδα!
Φυσική αντίδραση – ή και όχι – ήταν να ξεκινήσουμε να κάνουμε ό,τι να ‘ναι μέσα στο γήπεδο, με αποτέλεσμα οι φιλοξενούμενοι ν’ ανέβουν, να κυκλοφορούν ωραία την μπάλα και ν’ απειλούν. Η ισοφάριση δεν άργησε να έρθει με κοντινή κεφαλιά στο δεύτερο δοκάρι του ψηλού χαφ τους. Τα πράγματα συνέχισαν να ισορροπούν σε μια κλωστή, έμοιαζε ν’ άρεσε στα ραμολιμέντα μας το πρόσφατο κείμενο για την ισοπαλία, λέμε πάμε για δεύτερη συνεχόμενη. Αλλαγές! Στη θέση του Κομπλέ που χτύπησε στο γόνατο, ο Θέμης Τίτσερ. Στη θέση του νούμερο 8, ο Κίνκυ Μαγιονέζας, ο Μύστης της Κοτόσουπας, Αλεξάντερ Μανούσωφ.
Η κερκίδα έσπρωχνε την ομάδα και τσουπ κάπου στο ογδόντα πέντε, να σου ο Λου που κάνει την κάθετη προς Ψηλό και Μπες, παίρνει ο δεύτερος την μπάλα στα άκρα αριστερά, επιχειρεί το πονηρό σουτ σχεδόν παράλληλα με το τέρμα και άντε όλη η ομάδα, παίχτες, πάγκος κερκίδα να τινάζεται στον αέρα! 2-1 και μία ακόμα μάγκικη, ομαδική νίκη για τον Λίβα είναι στα σκαριά. Στις καθυστερήσεις, μάλιστα, ο δαιμόνιος Τυράκιας Μάνου Τσίου με κοντινή προβολή έστειλε την μπάλα στην κάθετη δοκό χάνοντας την ευκαιρία να βάλει το κερασάκι στην τούρτα και να φέρει επιτέλους ένα γκολ στο σπίτι, γιατί αν περίμενε απ’ τον συγκάτοικό του..
Όπως θα είδατε και στα μίντιαζ, με το σφύριγμα της λήξης τα πανηγύρια ξεκίνησαν για τα καλά, ενώ με λογοτεχνική ακρίβεια βγήκε ο ήλιος. Μια μεγάλη ημέρα για τον σύλλογο, η επιστροφή στη νίκη που συνδυάστηκε με τη νίκη σε ένα πραγματικό ντέρμπι απέναντι σε μία δουλεμένη και ξηγημένη ομάδα.
Και τώρα όλες κι όλοι έτοιμοι για το γκραντ φινάλε, τούτη την Κυριακή, των Βαΐων ντε, γι’ ακόμα μια φορά στη Σοχώρα.. πάμε να το κάμουμε sold out!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *