Ανασκόπηση 7ης αγωνιστικής: 11/11/18. Λίβας 2-1 Κεραυνός

Ο παράγοντας Αμνάτος

 

            Κατά τη μαγευτική διαδρομή του ποδοσφαίρου μέσα στα χρόνια, πολλές ομάδες έχουν συνδεθεί με μια αύρα που υπερβαίνει τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου κι έρχεται σε αντίθεση με τη Μεικτή Διαλεκτικού Υλισμού, φίλαθλοι της οποίας έχουν δηλώσει επίλεκτα κορώνια του δημοσιογραφικού γκρουπούσκουλού μας.

            Ομάδες έχουν εδραιώσει το όνομά τους κι έχουν χτίσει τις επιτυχίες τους πάνω σε μια ιδέα, σε έναν αέρα που σχετίζεται με διάφορους παράγοντες. Μπορεί να είναι ένα σύστημα, όπως η Ολότητα του Άγιαξ στις αρχές του ’70 ή το κατενάτσιο των ιταλικών συλλόγων κι εθνικών απ’ τα 60s και δώθε. Μπορεί να είναι κάποιο πρόσωπο, όπως η Αργεντινή του Μαραντόνα και η Πορτογαλία του Εουσέμπιο. Κάποια έδρα, όπως το Μπομπον(ι)έρα της Μπόκα ή η Τριανδρία της Προοδευτικής Τούμπας. Τα κοινωνικά ή πολιτικά προτάγματα όπως στην περίπτωση της Σανκτ Πάολι και της Αθλέτικ Μπιλμπάο.

            Λίγες όμως είναι οι ομαδάρες που έχουν ως νευραλγικό ιδεαλιστικό παράγοντα ένα χωριό. Της Κρήτης. Ο αέρας της Αμνάτου, ενός φιλόξενου παραδοσιακού οικισμού στα ορεινά του Ρεθύμνου, φυσά μέσα στον Λίβα από τις απαρχές του. Βασικοί υπεύθυνοι γι’ αυτό είναι οι αχαλίνωτοι δίδυμοι σούπερ σταρ της ομάδας. Η απουσία τους από το Κυριακάτικο Ελ Πλάστικο της Σοχώρας με τον Κεραυνό βάραινε την ομάδα σαν το πυκνό μαύρο σύννεφο στον ουρανό την ώρα του ντέρμπι.

            Κι ενώ το σκορ παρέμενε ψυχαναγκαστικά ισόπαλο, ήρθε να λύσει τη διαφαινόμενη τραγωδία ο Βενιαμίν της Αμνάτου, Γαύρος Ζέκα. Ο Αντρίκος, στην επιστροφή από τον τραυματισμό του έγινε άσσος στο μανίκι της Μαϊμούς και με ψύχραιμο πλασέ έδωσε τη νίκη κι επιβεβαίωσε τη μοίρα της Αμνάτου να σφραγίζει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τα ανδραγαθήματα του Λίβα.

            Μας συγχωρείτε για τον παρωχημένο λυρισμό, αλλά το παιχνίδι δεν έλεγε και πολλά και κάπως πρέπει να βγάλουμε το ψωμί μας. Όσο μουντός κι άκεφος ήταν ο ουρανός, «τόσο κι άλλο τόσο» (γεια σου Νίκο!) νωθρή και υποτονική ήταν η εμφάνιση της ομαδάρας μας. Ιδού ποιους κατηγορούμε:

            Όχι τον γκολκίπερ κι αρχηγό μας βέβαια, από τους ελάχιστους που στάθηκαν στο δυσθεώρητο ύψος του, ο Κονσταντίν Ντε Κανελέ. Τετράδα στην άμυνα, ο Βασίλης Λάκης, ο Μήτσο Σκοκέην, ο Τόνι Καναβάρο κι ο άκουσον-άκουσον Μανού Φτερού. Τριπλέτα στη μεσαία γραμμή οι χαίτη-τζίβα-καράφλα, Lou-Liak-Teach. Αμολημένοι μπροστά, ο Έκτορ Μπάτζιο, ο Τεό Ρεμπέτ και ο Γκάμπρι Πώςκαιδε… (ως αλλαγές ίδρωσαν και οι Γκέρτι, Αντρίκος, Μήτσος Τατουστοχέρι στο ντεμπούτο του και Παρασυρένκωφ)

            Ντάξει, στο πρώτο ημίχρονο κάτι κάναμε. Μια κεφαλιά του Νεμπεγλέρα, ένα βρωμόσουτο του ξάδελφου του Μούτου στη δοκό κι ένα άστοχο ρεμπέτικο πλασέ. Ένα μηδέν έπειτα από ρουμάνικη επέλαση και ψύχραιμο τελείωμα του γιαννιτσιώτη στράηκερ.

            Στο δεύτερο μέρος, οι πιτσιρικάδες του Κεραυνού κατάφεραν να ισοφαρίσουν κι όλα έδειχναν πως μετά τον Αδέσποτο, θα ‘χαμε και δεύτερη αυτοοργανωμένη ισοπαλία στο Ρέθυμνο μέσα στο ίδιο weekend. Η νύχτα ξεκίνησε να σκεπάζει τη Σοχώρα, οι προβολείς άναψαν, η κερκίδα τα ‘δωσε για ακόμα ένα ματς όλα! Το γκολ του Αντρίκου και η τελική επικράτηση δεν προσέδωσαν κάτι στην ήδη υπάρχουσα γιορταστική ατμόσφαιρα, στην παρέα με τους φίλους Αδέσποτους και στο πολύ όμορφο Κυριακάτικο απόγευμα που τόσο του πάει εδώ και πολύ, πολύ καιρό να συνδυάζεται με μπαλίτσα… Κυριακή, ποδόσφαιρο και δημιουργία μιας νέας λαϊκής μυθολογίας, από τον Κρόιφ και τον Μαραντόνα ως τον Μέσσι και τον Κανελίνιο κι από το Μπομπονέρα μέχρι τα ορεινά του Ρεθύμνου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *