Ανασκόπηση 9ης αγωνιστικής: 18/11/18. Αγία Γαλήνη 3-3 Λίβας

Ούτε άγια, ούτε γαλήνια

ή

Ο Χάιντεγκερ και τα μοντέρνα πούλμαν

 

Το φιλοθεάμον κοινό και το αθλούμενο γκρουπούσκουλο του Λίβα θα χρειαστούμε ένα αξιοσέβαστο χρονικό διάστημα επεξεργασίας των πεπραγμένων στην αρένα των Μελάμπων, αν θέλουμε να καταλήξουμε σε μια κοινή, συλλογική ανάμνηση. Μα είναι άραγε δυνατόν η Ιστορία να γράφεται και να επικυρώνεται με τέτοιον τρόπο;

Ρητορικό το ερώτημα, όπως και να ‘χει. Ο Χάιντεγκερ θα ξεκινούσε σίγουρα προτείνοντας πως ο τρόπος που κατανοούμε τα γεγονότα εξαρτάται από τον ορίζοντά μας, από τα ενυπάρχοντα ψηφιδωτά των εμπειριών και τις προκαταλήψεις μας. Έτσι, ενώ φυσικά τα πράγματα και οι καταστάσεις έχουν τη δυνατότητα να παράγουν νόημα, ο καθείς αρμέγει το δικό του…

Κάτι τέτοιο φαίνεται πως συνέβη και την Κυριακή. Με το τέλος του αγώνα υπήρχαν τόσες διαφορετικές σκέψεις και συναισθήματα, τόσες προοπτικές για το τι συνέβη τελικά στο ενενηντάλεπτο με την Αγιά Γαλήνη, όσα ήταν και τα άτομα που συμμετείχαμε στην εκδρομή. Δείτε ακόμα-ακόμα την ενδεκάδα: άλλος ήταν στεναχωρημένος για τη συμπεριφορά της ομάδας, άλλος είχε νεύρα για την αγωνιστική μας επίδοση, άλλος ένιωθε ικανοποιημένος με τον βαθμό της ισοπαλίας, άλλος είχε πορωθεί με τη συνολική ποδοσφαιρική μαχητικότητα, άλλος αδιαφορούσε και το ‘ριξε στις μελαμπιανές ρακές, άλλος έκανε παραγγελίες για λαϊκά άσματα…

Ας αφήσουμε τη φιλοσοφική κληρονομιά της Γερμανίας κι ας περάσουμε σε πιο υλικά της επιτεύγματα. Το λεωφορείο στο οποίο επιβιβάστηκαν τα κορώνια της αρμάδας μας υπήρξε η τελευταία συλλαβή της τεχνολογίας. Η άνεση και η απόλαυση κατά τα πρώτα χιλιόμετρα οδήγησε νομοτελειακά στα πρώτα συνθήματα και στη δημιουργία ενός ένθερμου κλίματος ποδοσφαιρικής εκδρομής. Αναλόγως έπραξαν και οι κοινωνικές συσπειρώσεις στα καφενεία λίγο πριν την έναρξη του αγώνα.

Μπαίνουμε κι εμείς σε κλίμα ματς – πώς αλλιώς – με την παράθεση της χαϊντεγκεριανής μας ενδεκάδας: Κάτω από τα γκολπόστ για δεύτερο σερί παιχνίδι ο Κέρβερος της Κοινωνιολογίας ντι Κανέλο. Δίδυμο στα σέντερ μπακ, ο ιταλός Ιντιάνα Τζόουνς και ο καρδιτσιώτης Τάιλερ Ντέρτεν. Δεξί μπαρ ο Βαγγομπάσκετ και στα ζερβά ο Ζέκα της Αμνάτου. Τριάδα στο κέντρο η αυτού λαχανότητα Σκοκέην, ο Λούκι Λου κι ο Νεμπεγλέρας της αυτό-οργάνωσης. Ξαμολημένοι μπροστά ο Γκαμπριγκόλ, ο Τεό Ρεμπέτ κι ο Χούλιο Αβοριγίνιο.

Ομάδα που μασούσε σίδερα λοιπόν: στο πρώτο ημίχρονο δεν έπαιξε καθόλου μπάλα και βρέθηκε να χάνει από μια μεικτή καταδύσεως και κλωτσοσκουφίου με 1-0. Ένα πρώτο ημίχρονο που πολύ θα θέλαμε να ξεχαστεί γοργά. Στο δεύτερο μέρος κάμουμε και δύο αλλαγές, ορμάνε μέσα οι μπαρουτοκαπνισμένοι Τουφάκης και Μεντζιβίνι και κάπως αλλάζει το πράμα. Πίστη για την ανατροπή, όρεξη, μαχητικότητα… Αλλά πάνω απ’ όλα νεύρα, εντάσεις, θυμός εκατέρωθεν.

Κάπου στο 60’ γίνεται το 2-0 και το έργο δυσκολεύει. Ο Άλεξ Κονιάκ με ένα μπαλαρινίστικο πλασέ θα μειώσει και θα δώσει πνοή στο ντέρμπι. Αντίστοιχου βεληνεκούς χορευτική ενέργεια από τον Κανελίνιο και 3-1 για τους Γαλήνιους. Μπαίνουμε στα χασομέρια against all odds. Μακρινό σουτ του Λιάκουρα και 3-2. Το παιχνίδι σταματά, διαβουλεύσεις ανάμεσα στον γαλήνιο πάγκο, στον επόπτη και στον άρχοντα της αναμέτρησης και για να πάει καλά η επιστροφή από την τιμωρία του Άλεξ, τσιμπά πάλι μια κόκκινη.

Το να μένεις με παίχτη λιγότερο στο 95’ ενώ χάνεις, κάνει όσο να ‘ναι τη ζωή σου πιο εύκολη. Σε πεισμώνει και σφίγγεις τα δόντια. Έχουμε μια-δύο επιθέσεις ακόμα: Γκαμπριγκόλ και 3-3! Η ένταση φτάνει στο ζενίθ κι ο ρέφερι λήγει το ματσάκι για να μην έχουμε άλλα. Τι άλλα δηλαδή, το πολύ-πολύ να βάζαμε κανένα ακόμα ή να τρώγαμε, ποτέ στο ποδοσφαίρο – πόσο μάλλον σε αγώνα του Λίβα – μπορείς να πεις πως τα είδες όλα…

Οι αλλοπρόσαλλες αντιδράσεις, τουλάχιστον από πλευρά μας, προαναφέρθηκαν. Οπότε τι απομένει; Μονάχα μια βόλτα στο όμορφο χωριό των Μελάμπων και ιδιαίτερα στην καθιερωμένη στάση στο καφενείο για φιλολογικές και αθλητικές αναλύσεις. Κέφι, χαλάρωση, όμορφες κουβέντες, στην παρέα μας έρχεται κι ο Νίκος, ο τερματοφύλακας της Αγίας Γαλήνης, το ποδοσφαιρικό παιχνίδι έχει τελειώσει. Τα νεύρα και η ένταση έμειναν στο γήπεδο για αποθεραπεία…

Η νύχτα απλώνεται κι εμείς μαζευόμαστε στην τελευταία συλλαβή της τεχνολογίας για την αναχώρηση. Ο Λου (τι;) πρωτοστατεί στα συνθήματα και στα χορευτικά. Το τύμπανο είναι πάνω κι όλοι τραγουδάμε συνθήματα της ομαδάρας – μονάχα ο Γκάμπρι ζητά κάτι πιο λαϊκό. Ακόμα και η άφιξη στη Σοχώρα μας βρίσκει όλους μια γροθιά και μια φωνή να σουλατσάρουμε στα στενά της παλιάς πόλης, καθώς άλλη μια εκδρομή, μια αγωνιστική και μια βδομάδα τελειώνουν. Γρήγορα να ξανάρθει και πάλι Σαββατοκύριακο, να κυλήσει η μπάλα στο χορτάρι, να υψωθούν οι φωνές μας στον ολοένα και πιο χειμερινό ουρανό!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *