Ανασκόπηση 11ης αγωνιστικής: 2/12/18. Λίβας 0-2 Ασή Γωνιά

Εκμαιεύοντας πέναλτι και νόημα

 

            Σαββατόβραδο, πρωτομηνιά του Δεκέμβρη σημειώθηκε ό,τι πιο αξιόλογο είχε να προσφέρει τούτο το weekend ποδοσφαιρικά για την ομαδάρα μας. Στους άδειους και παγωμένους δρόμους της μικρής μας πολιτείας, με τα φώτα της να αντανακλώνται στα βρεγμένα κράσπεδα των πεζοδρομίων και με το βοριαδάκι να σκιρτά τις ράχες απ’ τα σοκάκια, επίλεκτο κορώνι της δημοσιογραφικής μας ομάδας ανταμώνει γνωστό ράπερ-γκραφιτά-σουβλατζή εν ώρα εργασίας. Εκείνος, με το σήμα κατατεθέν χαμόγελό του, αφήνει στην άκρη το μουντό και βαριεστημένο ύφος του και φωνάζει χαρούμενος: «αύριο έχουμε μπαλίτσα!»

            Δυστυχώς η όποια ποιητικότητα εξαντλήθηκε σε αυτό το περιστατικό. Ο μουντός ουρανός πάνω από το γήπεδο της Σοχώρας και η γκρίζα Κυριακάτικη ημέρα αντικαθρέφτιζαν το κλίμα του παραδοσιακού ντέρμπι με την Ασή Γωνιά.

            Ένα ματς που προσέφερε μονάχα ένα από τα στοιχεία που καθιστούν τόσο γοητευτικό το ποδόσφαιρο: τη δύναμη. Είδαμε ωραίες μονομαχίες, εκατέρωθεν πάθος από τις δύο ομάδες, αλλά ως εκεί. Ούτε ωραίους συνδυασμούς, ούτε ατομικές ενέργειες. Ένα παιχνίδι αμφίρροπο που κρίθηκε στις λεπτομέρειες, ίσως μάλλον γιατί κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα οι φιλοξενούμενοι το ήθελαν περισσότερο κι έμοιαζαν να το διεκδικούν με κάθε μέσο.

            Κι αυτό που λένε πως ‘ο σκοπός αγιάζει τα μέσα’ εμάς μας άφησε αδιάφορους. Κι εκεί είναι που κρατάμε μια μικρή νίκη κι εκμαιεύουμε και μια σημασία σε τούτο το αγωνιστικό ενενηντάλεπτο. Ούτε κλωτσήσαμε ύπουλα παίχτες, ούτε απαντήσαμε σε κάτι άναρθρες κραυγές που κατά περιόδους εκφέρανε, ούτε τσαλαβουτήσαμε σε καμιά περιοχή μπας και πάρουμε κάνα πέναλτι και πάει λέγοντας…

            Μονάχα που όλες αυτές οι πρακτικές μας φέρανε μια αηδιαστική γεύση παραπάνω και χάσαμε την όρεξη και τη μαγεία της Κυριακής. Με μια τυπική διάθεση τα παλτά της ομαδάρας μας μπαίναμε δυνατά στις φάσεις, κυρίως για να μη χτυπήσουμε, παρά για να πάμε να κερδίσουμε τον αγώνα.

            Το πρώτο ημίχρονο έληξε χωρίς τέρματα, με τους Ασηγωνιώτες να έχουν τον έλεγχο του παιχνιδιού αλλά ο Νικολάκης ήταν παρών και με εξαιρετικές αποκρούσεις – βοήθησε κι ένα αρθρογραφικό τάκλιν – κράτησε το μηδέν. Επιθετικά απειλήσαμε περισσότερο το γειτονικό πάρκινγκ παρά την αντίπαλη εστία.

            Στο δεύτερο μέρος, γύρω στο 60’, οι φιλοξενούμενοι άνοιξαν το σκορ με πέναλτι και κάνα δεκάλεπτο αργότερα διπλασίασαν τα τέρματά τους ύστερα από γρήγορη αντεπίθεση. Όλη αυτή την ώρα, μοναδική παραφωνία στο μουντό και παγωμένο κλίμα του αγώνα ήταν η κερκιδάρα μας, με τους γνωστούς άγνωστους μικρούς τυμπανιστές να δίνουν παλμό και όρεξη στο απόγευμα. Η μεγάλη ευκαιρία του Κούρδου Φαλαφελατζή δεν τους πτόησε κι έτσι με τη λήξη, οι παιχταράδες μας λυτρώθηκαν πηγαίνοντας στην κερκίδα να τραγουδήσουν και να γιορτάσουν, όπως του πρέπει του ποδοσφαίρου που αγαπάμε!

            Πρώτο ντέρμπι, αποτέλεσμα: μνιαχ, αλλά σιγά μη ξενερώσει κανείς: με μια μεγάλη επιστροφή στη θρυλική Atsipopoulo Arena να μας περιμένει το Σάββατο, σε όλων μας το μυαλό στροβιλίζουν οι συναρπαστικές αναμνήσεις από τη περσινή μας έδρα…

            Α, ναι, υστερόγραφο για τους ιστορικούς του μέλλοντος, η ενδεκάδα: Νίκος Πεναλντάκιας, Μανού Σεριαποδουλειά, Μπαρμπα Θάνος, Gonzo Δημοσιογραφία, Αρχαιολόγος Καναβάρο, Λούκι Λου, Βιονικός Βοσκός, Τεώ Ρεμπέτ, Γκάμπρι Οχιγκολ, Αβορίγινας Χουλ, Λιάκο Μεντζίβεθ (κι ως αλλαγή: Γιουλ Ταριφ, Βάγγος ‘Θελομαδαμπάσκετ’, Πουλέν Προφεσσώρ).

            Άιντε παμεγιάλλα…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *