Ανασκόπηση 12ης αγωνιστικής: 8/12/18. Φλόγα Ρουστίκων 4-4 Λίβας

Ψυχεδέλεια και Ποδόσφαιρο

            Τι άθλημα που είναι το ποδόσφαιρο! Δικαίως για πολλούς λόγους έχει κατακτήσει τα σώματα και τους λογισμούς τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων ανά την υφήλιο. Πέρα από το θέαμα και τις συγκινήσεις, την απλότητα και την εγγύτητά του στα λαϊκά στρώματα, η τελετουργία του ποδοσφαίρου προσφέρει άπλετα και κοινωνικώς αποδεκτά ψυχεδέλεια.

            Όλοι εμείς οι λούμπεν χουλιγκάνοι και ποταποί ποδοσφαιριστές (ο Shakespeare έχει χρησιμοποιήσει τη λέξη ποδοσφαιριστής ως βρισιά) γνωρίζουμε πως η λέξη ψυχεδέλεια προέρχεται ετυμολογικά από το «δήλος» και την «ψυχή», η φανέρωση δηλαδή του εσωτερικού κόσμου. Πράγματι, ειδικά στο ερασιτεχνικό επίπεδο, ο τρόπος που παίζουν οι αθλητές και οι αθλήτριες φανερώνει τόσο τον χαρακτήρα τους,όσο και τα συναισθήματα ή τη διάθεσή τους.

            Σήμερα, όμως, η ψυχεδέλεια αναφέρεται περισσότερο στην ονειρική και οραματική οπτική υπό την επήρεια ναρκωτικών. Ολόκληρη η μοντέρνα οπαδική κουλτούρα έχει συνδυάσει τη ψυχεδέλεια με τη ποδοσφαιρική τελετή. Τόσο με την ταυτόχρονη χρήση ουσιών ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή, όσο και με την επικρατούσα συνθηματολογία για τρελογιατρούς και ψυχιάτρους, για ομάδες που συγκρίνονται με ψυχοτρόπες ουσίες και μαστούρες…

            Και τέλος υπάρχουν κάποιες λίγες στιγμές που το ίδιο το παιχνίδι, ως εξέλιξη, ως αφήγηση, είναι ψυχεδελικό, ταιριάζει με μια ονειρώδη κατάσταση, αβέβαιη και συναρπαστική, τόσο εξωπραγματική και τόσο προσιτή ταυτόχρονα. Αυτό έγινε το Σάββατο στο Ατσιπόπουλο. Όσες κι όσοι βρέθηκαν εκεί είχαν την τύχη να το ζήσουν και μπορούν να καταλάβουν για τι ακριβώς μιλάμε.

            Ο τόπος ιδανικός για να συγκροτήσει καινούργιες δέσμες αναμνήσεων. Το θρυλικό Ατσιπόπουλο, η περσινή μας έδρα, οπού ζήσαμε τόσες απίστευτες εμπειρίες μας είχε λείψει – κι εμείς του λείψαμε απ’ ότι καταλάβαμε – και ήμασταν σίγουροι πως κάτι σπουδαίο θα παιχτεί! Ένα μεγάλο ευχαριστώ, επί της ευκαιρίας,στους ανθρώπους του γηπέδου για όλη τη φιλοξενία, μιας που δε μας δόθηκε κάποια άλλη αφορμή να το εκφράσουμε δημόσια!

Η αντίπαλη ομάδα, επίσης ιδανική για κάτι εντυπωσιακό: η Φλόγα Ρουστίκων, με το περσινό κατ’ εξοχήν ψυχεδελικό 3-6 να ταράσσει ακόμα τον συλλογικό ψυχισμό μας.Άλλωστε, μιλώντας για συλλογικό ψυχισμό, ας μη λησμονούμε πως η φροϋδική κατηγοριοποίηση για συνειδητό/ασυνείδητο έχει επεκταθεί σε συλλογική συνείδηση και συλλογικό ασυνείδητο (το κρατάμε αυτό για τη συνέχεια) από τον Karl Jung.

Ξεκινάμε να μιλάμε για τον αγώνα. Όσα γραφτούν από δω και πέρα βρίσκονται στη διάθεση της ψυχιατρικής εταιρείας. Ευχαριστούμε για τις ενέργειές τους εκ των προτέρων.

Όλη τη βδομάδα δεν κάναμε σοβαρές προπονήσεις και υπήρχε μια ασυνήθιστη ηττοπάθεια.Ως εκ τούτου, στο ημίχρονο κερδίζαμε 0-2 με φοβερό ποδόσφαιρο. Τρομερή συγκέντρωση, όμορφοι συνδυασμοί, καθηλωτική αμυντική λειτουργία. Το σκορ άνοιξε ο Γιουνγκ της Αμνάτου με πέναλτι που κέρδισε ο Τζιβάτος Ρανκ Όττο απ’ το Καρπενήσι. Ο Όττο σκόραρε και το δεύτερο φοβερό γκολ έπειτα από όμορφη ομαδική ενέργεια. Μάτια τρίβονταν, στόματα μένανε ορθάνοιχτα, τ’ απόγευμα κυλούσε.

Στο δεύτερο ημίχρονο λίγο από κούραση, λίγο από (και καλά) ορθολογισμό,οπισθοχωρήσαμε, δώσαμε χώρους, φάνηκε να βγαίνουμε για να κρατήσουμε το σκορ. Ως εκ τούτου σκοράραμε και πάλι με τον Ρουμάνο ψυχίατρο Αλεξάντερ Σούτου να βρίσκει δίχτυα από μακρινή απόσταση με εντυπωσιακό πλασέ. 0-3 και κάνα εικοσάλεπτο να απομένει.

Στο μυαλό μας ανοίξαμε μπίρες, ανάψαμε τσιγάρα, η μπάλα παιζόταν. Χαλάρωση,υπεροψία, κούραση, ο τραυματισμός του Ιταλού Ρομπέρτο Ασατσιόλι (περαστικά ρε Αντώνιο!): Ο Έρικ Έρικσον, τερματοφύλακας, σχολίασε το δεκάλεπτο 80-90 ως ομαδικό εγκεφαλικό. Γενικά, κρατάμε το ομαδικό: το Σάββατο παίξαμε όμορφα,παίξαμε άσχημα, σκοράραμε και φάγαμε γκολ, φωνάξαμε απ’ την κερκίδα ως ομάδα,ως ολότητα. Για το εγκεφαλικό, δε συμφωνούμε ακριβώς. Απλά επειδή σε δέκα λεπτά φάγαμε τέσσερα γκολ, καλό θα ήταν να προσλάβουμε εκτός από φυσιοθεραπευτή και κάναν ψυχολόγο ή ψυχίατρο!

4-3 χάνουμε στο ενενήντα με αλλεπάλληλες μαχαιριές: τα πόδια κομμένα, δάκρυα απόγνωσης εμφανίζονται στα μάτια. Κούραση, απογοήτευση. Ως εκ τούτου,ισοφαρίζουμε με γκολάρα: απευθείας εκτέλεση φάουλ που ανέλαβε να εκτελέσει το συλλογικό ασυνείδητο. Ναι, ο Παναής στις δηλώσεις του μετά το ματς ζήτησε αυτό το γκολ να χρεωθεί στη Συλλογικότητα. Άλλωστε όλοι μας ήμασταν σίγουροι, ξέραμε πως απλά η μπάλα θα καταλήξει μέσα. Με τη δύναμη και το σημάδι όλων μας: δοκάρι και γκολ στις καθυστερήσεις!

Τελικό 4-4 με μια εκατέρωθεν γλυκόπικρη γεύση, με τον κλέψαντα του κλέψαντος να μη ξέρει πως να νιώσει και την ανάγκη όσων βρεθήκαμε στο γήπεδο να επισκεφτούμε κάποιον ψυχίατρο επειγόντως! Λίβα μου για σένα τρελαίνομαι τραγουδήσαμε και το πιστεύαμε. Έπειτα μαζέψαμε τα πράγματά μας, ζητήσαμε συγγνώμη στους καρδιακούς, γελάσαμε, κοπανήσαμε τα κεφάλια μας στον τοίχο,πανηγυρίσαμε, ξεχυθήκαμε στο Σαββατόβραδο. Ακόμα ένα ματς τελείωσε.

Για όσες κι όσους έχουν ακόμα μια στοιχειώδη καρδιακή λειτουργία, ντέρμπι με τον πρωτοπόρο Φοίνικα την Κυριακή στο φινάλε του πρώτου γύρου και του 2018. Θα ακολουθήσει γλέντι ψυχολογικής στήριξης και ευχών στον Αηβασίλη, οπότε ετοιμαστείτε για μια ακόμα, τελευταία για φέτος, ψυχεδελική τελετουργία!

1 thought on “Ανασκόπηση 12ης αγωνιστικής: 8/12/18. Φλόγα Ρουστίκων 4-4 Λίβας

  1. Ευτυχως στο διαβασμα αυτης της ανασκοπησης κραταω την αρχη,να μην μπερδευεις ωρα αναπαυσης με επαγγελματικη δραστηριοτητα-και λογω αποστασης δεν…κινδυνευω με προσληψη.

Γράψτε απάντηση στο Νικος Ακύρωση απάντησης

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *