Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΓΡΑΦΕ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ

Ο Άνθρωπος που έγραφε με τα Πόδια
(…κι όλοι έλεγαν πως σκόραρε με το χέρι)

Πριν από λίγες ώρες έφυγε απ’ το μάταιο τούτο γήπεδο ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.

Οι δημόσιες σφαίρες έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Κάθε πεδίο κοινωνικής αλληλεπίδρασης διαθέτει, μεταξύ άλλων, ξεχωριστή γλώσσα, ηθική, μυθολογία. Μονάχα μέσα από τέτοια θεμέλια καθίσταται εφικτή η συγκρότηση μιας διακριτής μεν ιδεατής δε κοινωνικής οντότητας με προκαθορισμένη – σύμφωνα με τον Λακάν – συμβολική τάξη, μέσα στην οποία εγγράφονται αλλεπάλληλα τα υποκείμενα, οι πολίτες, τα μέλη της εκάστοτε κοινωνίας. Τέτοιες σφαίρες επιρροής αποτελούν δίχως άλλο στις σημερινές παγκοσμιοποιημένες κοινωνίες μας η επιστημονική εκπαίδευση και κατάρτιση, η θρησκεία, η πολιτική, το ποδόσφαιρο.

Η συμβολική θέση του Μαραντόνα στη δημόσια σφαίρα της μπάλας είναι αδιαμφισβήτητη, ανεξάρτητα την εκτίμηση που τρέφει προς το πρόσωπό του ο οποιοσδήποτε οπαδός τα τελευταία σαράντα χρόνια. Μέσα από τα επιτεύγματα των ποδιών του, τις φανταχτερές ντρίπλες και τις απρόβλεπτες προσποιήσεις, τα αξέχαστα γκολ, τις καθοριστικές πάσες, ακόμα και τα πονηρά νυχτοπερπατήματά του, ο Μαραντόνα έγραψε κάποιες από τις λαμπρότερες σελίδες της ποδοσφαιρικής μυθολογίας. Υπήρξε ποδοσφαιρικός λεξιπλάστης, τόσο με την καθαυτά ποδοσφαιρική ορολογία – εισάγοντας πρωτόφαντες ντρίμπλες ή χαϊδέματα της μπάλας – όσο και με την καθαρά γλωσσολογική χροιά. Το περιβόητο ‘χέρι του Θεού’, ο τρόπος που σκόραρε απέναντι στην Αγγλία το 1986, μνημονεύεται σε κάθε ποδοσφαιρικό γλωσσάρι κι επανεμφανίζεται στην επικαιρότητα κάθε φορά που, εν αγνοία του διαιτητή, ένας ποδοσφαιριστής σκοράρει με το χέρι. Γκολ το οποίο δεν συνεισέφερε μονάχα στη γλωσσολογία του ποδοσφαίρου, αλλά και στην ηθική αυτής της δημόσιας σφαίρας.

Διότι ο Μαραντόνα τέντωσε το ποδόσφαιρο στα όριά του. Υπήρξε ένας από τους πρώτους γητευτές της μπάλας που δεν αγνόησε την πολιτική διάσταση του αθλήματος. Τέντωσε το κοινωνικό πεδίο του ποδοσφαίρου, ώστε να βρει σημεία τομής με την πολιτική. Όταν σκόραρε με το Χέρι, δεν το έκανε σε έναν απλό αγώνα, μια οποιαδήποτε περίοδο. Το έκανε απέναντι στην Αγγλία, το 1986. Και η Αγγλία, τέσσερα χρόνια νωρίτερα, είχε εισβάλλει και κατακτήσει τα νησιά Φόκλαντ, που άνηκαν στην Αργεντινή. Ο ίδιος, όσο θολά κι αν το δήλωσε μετά τον αγώνα, δεν απέκρυψε πόσο αντάρτικα αντι-ιμπεριαλιστικός ήταν ο τρόπος που σκόραρε. Στη συνέχεια, χτύπησε τατουάζ τον Γκεβάρα και εναγκαλιζόταν δημόσια με τον Φιντέλ Κάστρο.

Ταυτόχρονα, ύψωσε το ποδόσφαιρο και προς τη σφαίρα της θρησκείας. Όντας ο ίδιος θεός. Κυριολεκτικά, υπάρχει θρησκεία στην Αργεντινή που αποδέχεται ως Κύριο και Σωτήρα τον Ντιέγκο Αρμάντο, με κανονικά μυστήρια, εκκλησίες και προσευχές. Κι όλα αυτά για έναν άνθρωπο που ξεκίνησε να κλωτσάει την μπάλα ως φτωχόπαιδο, μαζί με την υπόλοιπη ξυποληταρία στην Αργεντινή. Όσα έκανε στη ζωή του, οι διαστάσεις που έλαβε το όνομά του, τα χρωστάει στο άθλημα. Και πάλι όμως· το άθλημα χρωστάει ακόμα περισσότερα στον Μαραντόνα απ’ όσα του έδωσε. Ο Μαραντόνα ήταν ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που χάρισε στο ποδόσφαιρο και γλώσσα και ηθική και μυθολογία, που το συνέδεσε με κάθε άλλη πτυχή της κοινωνίας.

Πέθανε σήμερα, σε ηλικία 60 ετών. Έφυγε νέος, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Νέος έπρεπε να φύγει ο Ντιέγκο, όπως νέοι πεθαίνουν οι σπουδαίοι ήρωες των μυθολογιών. Η ίδια του η μυθολογική ζωή του, η ζωή ενός ροκ, διάττοντα αστέρα, ήταν γρήγορη και καταδικασμένη να σβήσει πρόωρα. Ίσως τυχαία έφυγε την ίδια ημέρα με τον άλλο μυθολογικό και ροκ αστέρα του ποδοσφαίρου, με τον οποίο συνδέονται οργανικά με τον τρόπο που έπαιζαν και σκέφτονταν, τον Τζορτζ Μπεστ. Παρέα θα είναι στον ποδοσφαιρικό ουρανό, θα λάμπουν στον ίδιο αστερισμό, τα πιο φωτεινά απ’ όλα τα αστέρια.

Κι εμείς θα τους κοιτάμε και θα τους θυμόμαστε και, χάρη σε αυτούς, ολοένα θα κυλάει η μπάλα μέσα στη δημόσια σφαίρα, δίχως ποτέ να πάψει αυτό το άθλημα, το πιο όμορφο απ’ όλα, να διαθέτει καίριες τομές με τον υπόλοιπο πολιτισμό, τη πολιτική, τη γλώσσα, τη θρησκεία.

Κείμενο: ένα παλιο-παλτο του Λίβα
Artwork credits: Edizioni BeccoGiallo

   Δρομείς μ’ ερωτήματα ή γιατί θα τρέξουμε στον Αρκάδιο ανευ αντιτίμου

Αφορμή για να γράψουμε αποτελεί ο προβληματισμός μας απέναντι στην πρόσφατη καθιέρωση καταβολής αντιτίμου από αθλητές/τριες σε δρομικές διοργανώσεις όπως ο λαϊκός αγώνας του γύρου της πόλης αλλά και στους ιστορικούς Αρκάδιους δρόμους. Continue reading

ΚΑΝΕΝΑΣ/-ΜΙΑ ΖΑΚ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΗΣΜΟΝΙΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΦΤΩΧΟΔΙΑΒΟΛΟΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Την Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου γίναμε μάρτυρες ενός ακόμη περιστατικού κοινωνικού κανιβαλισμού, αυτή τη φορά στο κέντρο της Αθήνας και πιο συγκεκριμένα στο κοσμηματοπωλείο di Angelo στην Ομόνοια. Το συμβάν αφορά το διπλό λιντσάρισμα το οποίο οδήγησε στο θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου, αρχικά από τον ιδιοκτήτη του καταστήματος , έναν ακροδεξιό παρευρισκόμενο και στη συνέχεια από την Ελληνική Αστυνομία. Ως Α.Σ.Ρ. Λίβας αποφασίσαμε να θίξουμε αυτό το ζήτημα με πρωταρχικό σκοπό όχι να μπούμε σε μια συζήτηση αναφορικά με την αθωότητα ή την ενοχή του Ζακ, καθώς αυτό μας βρίσκει παγερά αδιάφορους, αλλά για να τονίσουμε ότι αρνούμαστε αυτή η αποκτήνωση να γίνει συνήθεια. Continue reading